Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona jest chorobą o wymiarze neurologicznym. Dawniej nazywana drżączką, polega na niekontrolowanych drganiach różnych partii ciała chorego. Nazwa choroby pochodzi od londyńskiego lekarza Jamesa Parkinsona, który w 1817 roku rozpoznał i opisał objawy tego schorzenia, jednak dokładniejsze informacje na temat tej choroby udało się uzyskać dopiero w latach 60tych XX wieku. Choroba ta znana była od stuleci i początkowo nosiła inną nazwę. Choroba ta postępuje samoistnie, a jest ona wynikiem zmian zwyrodnieniowych komórek nerwowych i w istocie czarnej. Objawy tej choroby postępują lata mi i chorzy początkowo zauważają niewielkie zmiany. Pewne opóźnione ruchy oraz pewną niezgrabność w ruchach. Mogą także zauważyć pewne niedogodności w pisaniu ręcznym, oraz spowolnione zostają procesy psychiczne. Początkowo chory najczęściej sądzi, że jest to spowodowane nieuniknionym starzeniem się, lecz w późniejszej fazie, kiedy choroba postępuje pacjent dostrzega, że ma kłopoty z równowagą oraz z prostymi czynnościami takimi jak wstanie z krzesła czy łóżka. W tej fazie choroby najczęściej dochodzi do sytuacji, że chory trafia do lekarza lub szpitala. Do objawów poprzedzających chorobę zalicza się: sztywność osobowości, depresja, zaparcia, skargi na parestezje kończyn, zapalenia łojotokowe skóry, dyskretne zaburzenia węchowe. Podstawowymi objawami są jednak: spowolnienie oraz zubożenie ruchów, bardzo trudne staje się wykonywanie ruchów precyzyjnych. Często można zauważyć że pacjent porusza się w sposób szurający, czyli drobnymi kroczkami. Pacjent odczuwa trudności w rozpoczęciu ruchów, a także występuje brak balansowaniem ciała poprzez kończyny górne. Występuje także drżenie spoczynkowe. Choroba ta postępuje najczęściej przez wiele lat i chory przechodzi przez różne jej fazy i stadia. Prowadzi ona do kalectwa. Chory odczuwa nie tylko kalectwo w postaci fizycznej, ale także i w formie psychicznej. Kiedy ma duże problemy z pamięcią i spowolnieniu ulega myślenie. Bardzo ważna w tej chorobie jest rehabilitacja, dzięki której pacjent może przez dłuższy czas nie odczuwać aż tak skutków postępującej choroby i dłużej cieszyć się zdrowiem. Choroba nie powoduje bezpośrednio śmierci, lecz pogarsza jakość życia i wiąże się z potencjalnie śmiertelnymi powikłaniami. Zgon następuje w wyniku powikłań, przede wszystkim z powodu zapalenia płuc.